Θυμάμαι τον δάσκαλο κεραμικής να μας λέει από το πρώτο κιόλας μάθημα, πως τα έργα μας είναι οντότητες, πως έχουν ψυχή, αλλά τότε, δεν τον πολυκαταλαβαίναμε... Μου χρειάστηκαν κάποια χρόνια μαθητείας για ν' αρχίσω να το βλέπω σιγά-σιγά, και άλλα τόσα για να το νιώθω. Με τη συνεχή προσπάθεια στην δουλειά μου με τον πηλό, κατάλαβα τελικά πως τα κεραμικά αντικείμενα, τα γλυπτά, οι φιγούρες και συνθέσεις τοίχου, όχι μόνο είναι ζωντανά-φιλικά όντα, αλλά έχουν προσωπικότητα, έχουν μελαγχολίες και κέφια, παίζουν με το φώς και τις σκιές, ζούν μαζί μας και μας συντροφεύουν. Μου ζητούν δικό τους χώρο, έχουν ανάγκη να πλαισιώνονται από ταπεινά υλικά όπως το σίδερο,το ξύλο,και ό,τι άλλο προκύψει. Αποφεύγουν να είναι συμπλήρωμα σε κάτι άλλο, να παριστάνουν απλά μιά απρόσωπη διακόσμηση. Ζητούν από εκείνον που θα τα φιλοξενήσει στο σπίτι του να νιώθουν καλά και όμορφα, και να του το ανταποδίδουν στο πολλαπλάσιο. Γι' αυτό το λόγο βγαίνουν μοναχά τους από τον πηλό, διαμορφώνονται, χρωματίζονται, ψήνονται... Γίνονται ορατά και προσιτά. Και έτσι κατορθώνουν καθημερινά σε όλους εμάς να μας δίνουν ζεστασιά και να μας φέρνουν πιο κοντά για να ζούμε πιο ωραία...